Lament nieczytanej Biblii....

 

Stoję na najwyższej półce twojej domowej biblioteczki , wciśnięta między stare , pożółkłe , od wielu lat nie tknięte tomy encyklopedii , do których jestem podobna formatem i objętością. 

I tak stoję od wielu lat niedostrzeżona , nieomal niewidzialna , spokojnie medytuję nad moim niewesołym losem. 

Tematem moich najczęstszych medytacji jest pytanie : po co kupiłeś mnie , człowieku , po co zapłaciłeś za mnie trzysta złotych , po co dźwigałeś mnie w teczce przez miasto i po co mnie przyniosłeś do domu ?

Po co ?

Czy po to , aby przerzucić kilka moich stronic , przeczytać pobieżnie na chybił trafił kilka wybranych wersetów , spojrzeć na mnie z bogobojnym drżeniem i odstawić nabożnie na najwyższą półkę w księgozbiorze ?

 Pamiętam  , jak raz podczas przyjęcia w twoim domu , ktoś w towarzyskiej rozmowie błędnie zacytował słowa Chrystusa , ktoś inny je sprostował , a gdy wybuchła między rozmówcami sprzeczka , który z cytatów jest właściwy , jeden z adwersarzy prosił cię o przyniesienie Pisma Świętego.

Podniosłeś głowę i spojrzałeś w moim kierunku.

Pomyślałam z radością , że wreszcie wybiła moja godzina , że podejdziesz do półek , i wspiąwszy się nieco na palcach , ujmiesz mnie za gruby grzbiet i wyciągniesz spomiędzy pożółkłych tomów encyklopedii  Orgelbranda.

Ale próżna była moja nadzieja..

Twój wzrok obojętnie mnie minął , prześlizgnął się po mnie, jak po niewidzialnym duchu , prze ułamek sekundy błąkał się po najniższych półkach i – zatrzymał się bezradnie na twarzach twoich rozmówców: „Nie wiem , gdzie jest…Nie wiem , gdzie ja postawiłem…” – rzekłeś.

Był czas , gdy przypuszczałam, że nabyłeś mnie po to , by móc w razie potrzeby pochwalić się moja obecnością w twojej bibliotece. 

Teraz dowiodłeś swoją odpowiedzią , że nie miałeś zamiaru stosować wobec mnie snobistycznego nawyku , który mimo wszystko mógłby  być częściowym wytłumaczeniem mojej egzystencji snobistycznego nawyku , który mimo wszystko mógłby być częściowym wytłumaczeniem mojej egzystencji pod twoim dachem. 

Twoją odpowiedzią rozwiałeś jeszcze jedno moje złudzenie. 

Nie wiesz , gdzie jestem….

Zapomniałeś , gdzie mnie postawiłeś…. Słowa te wypowiedziałeś obojętnie , bez niepokoju , który zazwyczaj towarzyszy myślom o przedmiotach zaginionych , zawieruszonych , zapodzianych.

 Z bólem zrozumiałam , że minęła mnie wielka szansa wyjścia z tego kraju wygnania , jakim jest dla mnie twój księgozbiór

Czy nigdy już nie nastąpi mój exodus? 

Czy nigdy już nie będę strażować na twoim nocnym stoliku , czy nigdy nie spocznę na twoim biurku , 

przy którym pracujesz , albo na twoim stole , na którym krajesz chleb ?

Więc po co kupiłeś mnie , człowieku ? po co zapłaciłeś za mnie trzysta złotych , po co dźwigałeś mnie w teczce przez miasto i po co przyniosłeś do domu ? 

Po co ?

A potem zdarzyło się coś , co wzbudziło we mnie znowu nadzieję na moje rychłe wyzwolenie z zapomnienia , na które mnie lekkomyślnie skazałeś.

Twoje jedyne dziecko ciężko zachorowało. 

Wzywałeś lekarzy , sławnych profesorów. 

Nic nie pomogły lekarstwa i zabiegi . 

Dziecko twoje umarło , a ty pogrążony w bólu i rozpaczy siedziałeś w swoim gabinecie , w fotelu , przy zapuszczonych zasłonach i nieruchomym wzrokiem patrzyłeś w mrok zalegający pokój.

Nie mogłeś zrozumieć sensu  śmierci twojego dziecka , począłeś wątpić o sensie własnego życia , nie umiałeś dociec , dlaczego cierpi niewinne dziecko , a grzesznik żyje i bezkarnie tuczy się krzywdą bliźniego , dlaczego bezlitosny los na ślepo w  człowieka uderza . i wtedy serce we mnie gwałtownie zabiło , bo pomyślałam , że właśnie teraz nadeszła chwila , gdy wstaniesz z fotela , zapalisz światło elektryczne i zaczniesz mnie szukać , pośpiesznie szukać , gorączkowym spojrzeniem biec będziesz po ozdobnych grzbietach książek , i wreszcie po tylu , tylu latach znajdziesz mnie wciśnięta między tomy starej encyklopedii , strząśniesz ze mnie siwy pył , otworzysz i wyczytasz w moich wersetach słowa pociechy o życiu , śmierci i nieśmiertelności. 

I znowu się rozczarowałam. 

I znowu przeżyłam jeszcze jedno złudzenie. 

Ostatnie . 

Nie wstałeś z fotela i nie zaświeciłeś światła elektrycznego. Siedziałeś bez ruchu , pogrążony w rozpaczy z niezliczonymi zapytaniami na ustach , które nie umiały ci udzielić odpowiedzi.

Więc po co kupiłeś mnie , człowieku ? 

Po co?

A potem umarła twoja żona , a ty ugiąłeś się pod ciosem , stałeś się niedołężnym starcem , przestałeś wychodzić na miasto i tylko przechadzałeś się po pustym mieszkaniu , od czasu do czasu przystawałeś przy oknie ,patrzyłeś na ulice , na spieszących przechodniów , nie rozumiejąc , po co oni żyją , po co sam jeszcze żyjesz i po co istnieje świat.

I pewnego dnia umarłeś.

Szybko zjawili się spadkobiercy i likwidując mieszkanie , kiwali smutnie głowami nad twoim doczesnym majątkiem. 

Jeden znalazł mnie  wśród książek zrzuconych bezładnie na podłogę. 

Schylił się , podniósł mnie i obejrzał , otrzepał mnie z grubej warstwy pyłu i rzekł drżącym od tkliwego wzruszenia tkliwego wzruszenia głosem do stojącego obok młodzieńca : „Widzisz ? twój stryj nieboszczyk , Panie świeć nad jego duszą , był pobożnym człowiekiem. 

Miał Biblię . 

Weź sobie z niego przykład”.

                                ….z książki „Krąg Biblijny” Romana Brandstaettera