Św.Charbel

 

Orędzie 

św. Charbela  

W chwili śmierci będzie się liczyła tylko miłość.

W chwili śmierci grzesznik najbardziej będzie się obawiał swego braku odpowiedzi na nieskończoną miłość Boga i będzie to opłakiwał.

Wszystkie bogactwa materialne , sława , władza , pozycja społeczna i najróżniejsze sukcesy wraz ze śmiercią pozostaną na tej ziemi.

W chwili śmierci będzie się liczyła tylko miłość.

Kto stanie przed Bogiem bez miłości , będzie musiał ponieść wszystkie konsekwencje swoich grzesznych wyborów i egoistycznego postępowania.

Arogancja zawsze prowadzi do grzechu , a brak przebaczenia i nienawiść prowadzi do potępienia wiecznego.

 Módlmy się więc i nawracajmy.

Otwórzmy dla Chrystusa bramy naszych serc , aby mógł On tam zamieszkać .

Święci są czytelnymi znakami obecności i działania niewidzialnego Boga.

Za ich  pośrednictwem Jezus Chrystus nieustannie dokonuje różnych cudów i znaków , poprzez które wzywa nas do nawrócenia.

Św.Charbel

Święty Charbel Makhlouf urodził się w 1828 r. w miejscowości Beqaafra , na północy Libanu. 

W wieku 23 lat wstąpił do nowicjatu maronickiego klasztoru , gdzie w 1853 r. złożył pierwsze śluby zakonne.

Po skończeniu seminarium w 1859 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

W 1875 r. przeniósł się do pustelni    św. św. Piotra  i Pawła , w której pozostał aż do swojej śmierci w dniu 16 grudnia 1898 r.

Już podczas ziemskiego życia odnotowano wiele cudów przypisywanych jego wstawiennictwu.

Przez 45 dni od pogrzebu z jego grobu promieniowało tajemnicze światło , które było widoczne w całej okolicy. 

Po otwarciu grobu okazało się , że ciało Pustelnika pozostało nienaruszone , ponadto wypływała z niego tajemnicza ciecz oraz roznosił się wspaniały zapach. Eksperci , naukowcy i lekarze , nie są w stanie wyjaśnić pochodzenia tych dziwnych zjawisk.

W 1950 r. a następnie w 1982 ponownie otwarto jego grób i znaleziono ciało mnicha , które wyglądało jak żywe.

5 grudnia 1965 r. , papież Paweł VI beatyfikował , a 9 października 1977 r. kanonizował o. Charbela Makhloufa.      

Od  tamtej pory tłumy pielgrzymów przybywają do grobu Świętego Pustelnika , gdzie wielu z nich doznawało i ciągle doznaje cudownych uzdrowień duszy i ciała.

Święty Charbel Makhlouf urodził się w 1828 r. w miejscowości Beqaafra , na północy Libanu. 

W wieku 23 lat wstąpił do nowicjatu maronickiego klasztoru , gdzie w 1853 r. złożył pierwsze śluby zakonne.

Po skończeniu seminarium w 1859 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

W 1875 r. przeniósł się do pustelni    św. św. Piotra  i Pawła , w której pozostał aż do swojej śmierci w dniu 16 grudnia 1898 r.

W 1950 r. a następnie w 1982 ponownie otwarto jego grób i znaleziono ciało mnicha , które wyglądało jak żywe.

5 grudnia 1965 r. , papież Paweł VI beatyfikował , a 9 października 1977 r. kanonizował o. Charbela Makhloufa.      

 Od  tamtej pory tłumy pielgrzymów przybywają do grobu Świętego Pustelnika , gdzie wielu z nich doznawało i ciągle doznaje cudownych uzdrowień duszy i ciała.

Święty Charbel Makhlouf urodził się w 1828 r. w miejscowości Beqaafra , na północy Libanu. 

 Tajemnicze zdjęcie św. Charbela

Od momentu wstąpienia  Charbela do klasztoru nikt , poza zakonnymi współbraćmi , nie widział jego twarzy i nikt go nie fotografował. 

8 maja 1950 r. w dniu urodzin Świętego Pustelnika , czterech misjonarzy maronickich przybyło z pielgrzymką do jego grobu.

 Po modlitwie zrobili sobie tam grupowe zdjęcie razem ze strażnikiem pilnującym miejsca spoczynku o. Charbela. 

Po wywołaniu kliszy okazało się , że na zdjęciu obok misjonarzy znajduje się postać tajemniczego mnicha z białą brodą i kapturem na głowie. 

Eksperci wykluczyli , że jest to fotomontaż.

 Najstarsi mnisi , którzy znali św. Charbela , rozpoznali , że to jest właśnie on i że tak właśnie wyglądał w ostatnich latach swego życia.

Fotografia ta stała się wzorem dla wszystkich portretów Świętego , również tych wywieszonych na placu św. Piotra podczas beatyfikacji i kanonizacji.

 Modlitwa do św. Charbela

Święty Ojcze Charbelu , który wyrzekłeś się przyjemności światowych i żyłeś w pokorze i ukryciu w samotności eremu , a teraz przebywasz w chwale nieba , wstawiaj się za nami.

Rozjaśnij nasze umysły i serca , utwierdź wiarę i wzmocnij wolę.

Rozpal w nas miłość Boga i bliźniego.

Pomagaj w wyborze dobra i unikania zła.

 Broń nas przed wrogami widzialnymi i niewidzialnymi i wspomagaj  w naszej codzienności.

 Za Twoim wstawiennictwem wielu ludzi otrzymało od Boga dar uzdrowienia duszy i ciała , rozwiązania problemów w sytuacjach po ludzku beznadziejnych.

Wejrzyj na nas z miłością , a jeżeli będzie to zgodne z wolą Bożą , uproś nam u Boga łaskę , o która pokornie prosimy , a przede wszystkim pomagaj nam iść codziennie drogą świętości do życia wiecznego.   Amen.

Napisano na podstawie dwumiesięcznika „Miłujcie się”