Gianna Beretta Molla

Najpierw ratujemy dziecko

 

(1922 – 1962) – z pochodzenia Włoszka , studiowała medycynę na uniwersytecie w Pawii, a w 1952 roku uzyskała tytuł lekarza w dziedzinie pediatrii i ginekologii w Mediolanie.

Posiadała własna klinikę.

Rozważała możliwość wyjazdu do Brazylii jako świecka misjonarka. Jednak odkryła inną drogę życiową – wyszła za mąż za Piera Mollę.

Była matka trojga dzieci: Pierluigiego , Marioliny  i Laury.

W 1961 roku oczekiwała czwartego dziecka , wtedy okazało się , że życiu obojga zagraża śmiertelne niebezpieczeństwo.

By ratować życie , lekarze zalecali aborcję.

Gianna została postawiona przed wyborem ocalenia własnego życia lub dziecka.

Wybrała życie dziecka:

„Półtora miesiąca przed urodzeniem naszego dziecka wydarzyła się rzecz , która mnie poruszyła – wspomina Pier. – Miałem wyjść do fabryki i już włożyłem płaszcz. Gianna – wydaje mi się , że ja widzę – była oparta o mebel w przedpokoju.

Przybliżyła się do mnie.  Nie powiedziała mi: usiądźmy , zatrzymaj się na chwilę ,porozmawiajmy. Nic. 

Podeszła do mnie blisko , jak zwykle czyni się , gdy chce się powiedzieć o sprawach trudnych , dużej wagi , ale nad którymi dobrze się zastanowiło i do których nie chce się powracać.

„Pier – powiedziała do mnie – proszę cię … jeśli trzeba będzie wybierać między mną a dzieckiem , wybierz dziecko, nie mnie. Proszę cię o to”.

 Gianna , będąc lekarzem , tym bardziej była świadoma swojej decyzji.

Kilka miesięcy przed porodem Gianna przeszła operację , po której udało się jej wrócić do obowiązków: przyjmowała pacjentów , zajmowała się „skarbami” , jak nazywała swoje dzieci. Gianna miała nadzieję , że wszystko będzie jak dawniej. Półtora miesiąca przed porodem poprosiła męża , żeby przywiózł jej z Paryża najnowsze żurnale mody.

 Planowała sobie po porodzie uszyć sobie sukienkę.

Oczekiwanie na czas rozwiązania nie było jednak bezbolesne.

„ Pier – mówiła do męża- otaczaj mnie jeszcze większą miłością , bo te miesiące są dla mnie straszne”.

Gianna bała się , że może osierocić czworo małych dzieci.

W Wielką Sobotę 1962 roku przyszła na świat córka Gianny Beretty – Gianna Emanuela , czyli „Bóg z nami”.

 Przytuliła je leciutko , bez jednego słowa.

 Pocałowała – wspomina Pier. Spojrzała na nią najczulej jak potrafiła , wzrokiem , który zdradzał ból , że nie będzie miała możliwości wykarmienia jej i wychowania oraz , że już nigdy więcej jej nie zobaczy.

Agonia Gianny trwała 8 dni.

 Mimo , że bardzo cierpiała – nie przyjmowała bowiem środków narkotycznych , by zachować świadomość – umierała godnie.

Życie Gianny Molli jest odpowiedzią na dylematy kobiet zastanawiających się nad dokonaniem aborcji.

Obala jednocześnie mit , że świętość jest czymś nadzwyczajnym , nieosiągalnym w naszym codziennym życiu.

Gianna udowadnia , że wybór właściwych decyzji prowadzi do Doskonałości.

W 1994 roku , Roku Rodziny , Jan Paweł II beatyfikował Giannę Berettę Mollę.

 We Mszy Świętej uczestniczyli mąż błogosławionej oraz dzieci , także ocalona córka Gianna Emanuela.

Jan Paweł II podczas swej homilii podkreślił również ,

że „ wynoszę na ołtarze Giannę.

 Kościół pragnie oddać hołd wszystkim heroicznym matkom , które bez reszty poświęcają się swoim rodzinom , które cierpią , wydając na świat dzieci , które są gotowe podjąć wszelkie trudy , aby przekazać dzieciom wszystko , co najlepsze , bo miłość niejednokrotnie staje się próba , czasem wręcz heroiczną , która wiele kosztuje macierzyńskie serce kobiety”.

Mąż Gianny , Pier , następująco wspomina ostatnie chwile:

Ciągle widzę Giannę , kiedy to rankiem w niedzielę Zmartwychwstania w 1962 roku [leży ] na oddziale położniczym w szpitalu w Monza i z taką trudnością bierze w ramiona podane dziecko. Potem je całuje.

 Patrzy na nie ze smutkiem i cierpieniem.

I to jest dla mnie znak , że ma świadomość , iż będzie je musiała osierocić. Od tego dnia bóle już nie ustawały.

 Wzywała swą matkę , aby była blisko i ażeby jej pomogła , bo już nie podoła; tak bardzo była cierpiąca.

Wydawało się , że jest to jakby powolna , dramatyczna ofiara , która towarzyszyła również Chrystusowi wiszącemu na krzyżu. Bóle nasiliły się jeszcze bardziej w poniedziałek.

Starałem się nieustannie przebywać blisko niej.

 W nocy z wtorku na środę w Oktawie Zmartwychwstania przeżyła bardzo ciężką zapaść.

 W środę rano poprosiła mnie , abym się zbliżył i wówczas powiedziała mi : „Pier , ja już tam byłam i czy ty wiesz , co widziałam?

 Pewnego dnia opowiem ci o tym.

Ale ponieważ byliśmy zbyt szczęśliwi , żyliśmy zbyt dobrze z naszymi cudownymi dziećmi , pełni zdrowia i łaski , ze wszystkimi błogosławieństwami nieba , zostałam odesłana tu ponownie , aby jeszcze pocierpieć , ponieważ nie jest słusznym stanąć przed Panem Jezusem bez wielu cierpień”.

Taka była ostatnia rozmowa Piera z żoną.

„Dla mnie to właśnie był testament radości i cierpienia , oddania i ufności Bogu” – wyznał.

Siostra Gianny , Wirginia , która czuwała przy łóżku siostry dzień i noc aż do jej śmierci , dodaje w swoim świadectwie następujące szczegóły:

Trzeciego dnia po cesarskim cięciu poczuła , że jest u kresu życia ”Nareszcie tu jesteś! Wiesz, Ginia , jak bardzo się cierpi , gdy trzeba umierać , zostawiając takie malutkie dzieci!”.

To były jej pierwsze słowa , kiedy zobaczyła mnie na progu swojego pokoiku w szpitalu w Monzie… Czując zbliżającą się zapaść , poprosiła o księdza. Była to pora , w której kapłan szpitala udzielał Komunii Świętej chorym na różnych oddziałach i nie można było szybko go znaleźć.

 Kapelan podał jej krzyż do ucałowania i udzielił odpustu zupełnego , zapewniając ją , że nieskończenie dobry Jezus wybaczył jej wszystko , każde – najmniejsze nawet przewinienie. Gianna ścisnęła w rękach krzyż , tkliwie go ucałowała i zaraz potem poczuła się fizycznie lepiej.

Chwilę później powiedziała:” Wiesz , jakiego doznałam pocieszenia , całując krzyż! Och , nie wiem , co bym zrobiła , gdyby nie Jezus , który pociesza nas w takich chwilach!”.

A potem dodała:” Wiesz , jak inaczej ocenia się rzeczy , leżąc na łóżku śmierci…. Jak nieistotne wydają się różne rzeczy , do których świat przywiązuje wielką wagę!”

Ks. Robert Nęcek , który był świadkiem kanonizacji św. Gianny wspomina:

Wybrałem się tam z pewnym małżeństwem.

 Pojechaliśmy z potrzeby naszych serc.

Chcieliśmy podziękować Bogu za dar nowej świętej.

 Osobiście wiozłem także dziękczynienie za niespodziewany dar osobistej przyjaźni z Gianną.

W tym samym dniu kanonizowane były jeszcze inne osoby.

Plac Świętego Piotra niemal pękał w szwach , a wszyscy , którzy znali świętą Giannę oraz tych pozostałych kandydatów na ołtarze , czuli się jak jedna rodzina. Było to dla mnie wyjątkowe doświadczenie powszechności Kościoła.

Najgłośniej oczywiście wiwatowali Włosi.

Momentami miałem wrażenie , że górą są Brazylijczycy.

Dlaczego oni? Bo tam chciała pojechać Gianna jako świecka misjonarka , aby pomóc swojemu bratu , który już był w Brazylii.

O czym wtedy myślałem? Przede wszystkim z ogromnym wzruszeniem patrzyłem na postać Ojca Świętego i pana inżyniera Piera Mollę.

Obydwaj słabi fizycznie , a jednocześnie tak mocni i szczęśliwi duchowo.

Po drugie , po raz pierwszy na żywo mogłem spojrzeć na te trójkę dorosłych dzieci Gianny , które niosły w darze relikwie własnej mamy.

 W środku szła Gianna Emanuela , a po bokach Pierluigi i Laura. Czułem , ze jest to ewidentny , naoczny trumf Opatrzności Bożej , której Joanna tak zaufała , odchodząc od nich , gdy byli tak jeszcze małymi , nieporadnymi dziećmi.

Opatrzność Boża zwyciężyła, zaopiekowała się , znalazła dobre serca ludzkie , którzy te dzieci pomogły Pierowi wychować.

Potem patrzyłem , jak najbliżsi Gianny dziękowali Ojcu Świętemu za kanonizację. Zastanawiałem się , co wówczas im Papież powiedział. I co mówili o Giannie?

List Gianny , córki dla której Święta oddała własne życie

Najdroższa Mamusiu.

Wprawdzie nie otrzymałam niewypowiedzianego daru poznania Ciebie w tym życiu, ale Pan Jezus w swym nieskończonym miłosierdziu i dobroci zechciał przygotować dla mnie dar jeszcze większy , wyjątkowy i z niczym nieporównywalnym : podarował mi jakby w zamian Mamusie świętą! Czy będę kiedykolwiek umiała Mu za to wystarczająco podziękować?

[…] Zawsze miałaś bardzo mocne wewnętrzne przekonanie – jak zaświadczył mój wujek , czyli ojciec Albert – że ideałem jest służba dla innych i z tego tez powodu wybrałaś zawód lekarza.

Uważałaś bowiem te profesję za jeden z najskuteczniejszych sposobów apostolstwa. O tym jak traktowałaś i przeżywałaś ten zawód , dałaś sama wyraz w swoich zapiskach: „ Wszyscy na świecie pracujemy , służąc w jakiś sposób człowiekowi.

My(lekarze) pracujemy bezpośrednio jakby

„na człowieku”. Przedmiotem naszej wiedzy i pracy jest człowiek, który , ukazując nam samego siebie , mówi: „pomóż mi” i oczekuje od nas potwierdzenia pełni swojej egzystencji….

[…] Realizując posługę medyczna , którą postrzegałaś i praktykowałaś jako rodzaj „misji” ; zawsze byłaś pilna w podnoszeniu swych kwalifikacji.

Troszczyłaś się zarówno o ciało , jak i dusze swoich pacjentów.

Własne siły regenerowałaś grając na pianinie , malując obrazy , uprawiając narciarstwo lub alpinizm.

 Umiałaś radować się życiem i cieszyłaś się urokami natury.

Gdy otrzymałaś od Pana Jezusa powołanie małżeńskie , przyjęłaś je z ogromnym entuzjazmem. Zaangażowałaś się całą sobą , żeby „stworzyć rodzinę prawdziwie chrześcijańską”.

Umiałaś w prostocie , z wyczuciem i prawdziwą radością życia zharmonizować obowiązki żony , matki oraz lekarza[mieszkańców] dwóch miejscowości: Megero i Ponte Nuovo di Magenta.

Trwając w tej harmonii i radości , prowadziłaś życie według osobistej , wielkiej wiary , dostosowując do niej własne obowiązki i każdą swą decyzję.

Jako żona i jakże szczęśliwa mama Pierluigiego , Laury i Marioliny byłaś wierna swemu powołaniu macierzyńskiemu aż do najwyższego szczytu miłości.

Podczas czwartego , wyjątkowo bolesnego okresu oczekiwania na narodziny dziecka , świadoma byłaś , iż z woli Opatrzności Bożej istnieje – dla mnie – jedyny sposób , abym mogła przyjść na świat , którym było przedłożenie nad swoje własne życie mojego.

I tak właśnie bez żadnego wahania zdecydowałaś.

Dzięki temu uwieńczyłaś swe przykładne życie chrześcijańskie w imię wielkiej i z niczym  nieporównywalnej miłości , poświęcenia oraz autentycznego świadectwa o świętości i szacunku wobec życia ludzkiego.

„ Ostateczna ofiara , jaką przypieczętowałaś własne życie – powiedział Ojciec Święty Jan Paweł II podczas homilii 16 maja , kiedy ogłosił Cię świętą – potwierdza , jak tylko ten , kto ma odwagę oddać się w  całkowitym darze Bogu i braciom , realizuje w pełni siebie samego „ .

Najdroższa Mamusiu , pomóż mi stawać się – jak tylko to możliwe – godna Ciebie i nadal kieruj mną w mojej profesji lekarza oraz błogosław mi z Nieba. Wstawiaj się i czuwaj zawsze nad nami. Pomóż każdemu lekarzowi i wszystkim pracującym w służbie zdrowia. Pomóż matkom , dzieciom , osobom i rodzinom , które się do Ciebie zwracają powierzając swoje problemy , trudności , decyzje i pragnienia. Napełnij wszystkich , którzy cierpią , Twą siłą ducha , Twą nadzieją , Twą ufnością w Opatrzność Bożą , Twą odwagą i Twą radością życia.

Pozostań na zawsze blisko nas i módl się za nas.

                                         Twoja Gianna

Modlitwa za wstawiennictwem św. Gianny Berety Molla

Boże nasz Ojcze,

uwielbiamy Cię i błogosławimy Tobie,

ponieważ w osobie Joanny Beretta Molla

daleś nam poznać kobietę,

która jako dziewczyna, żona, matka i lekarz

jest świadkiem Dobrej Nowiny.

Jesteśmy Ci także wdzięczni

ponieważ przez dar jej życia

uczysz nas przyjmować i szanować każdą istotę ludzką.

Ty, Panie Jezu,

byłeś dla niej najważniejszym odniesieniem:

umiała Cię odnaleźć w pięknie świata przyrody;

zastanawiając się nad wyborem własnej drogi życia .

Klękam przed Tobą , Czcigodna Skarbnico Boża , i proszę o Twoje wstawiennictwo u Jezusa i Maryi za nasze dzieci , za drogą wnuczkę Hortensję , która wołałaby na Ciebie z czułością „babcia” , za mnie , za wszystkich nam drogich , za wszystkich , których znałaś i za wszystkich , którzy powierzają się Twemu  wstawiennictwu u Boga. A wiesz przecież , że jest ich mnóstwo – mamy , młodzież , małżonkowie , i to nie tylko z jednego kontynentu.

Bóg dał mi długie życie i mnóstwo łask.

Gdy mnie zawoła , proszę Cię , Gianno , Czcigodna Służebnico Boża ,

a razem z Tobą proszę  Mariolinę i moich bliskich , którzy wyprzedzili mnie w znaku wiary , abyś przedstawiła mnie Jemu , Ojcu Miłosierdzia i abyś prosiła , by okazał również mi w pełni misterium Miłości bez granic , dla której Ty żyłaś i o której zaświadczyłaś swoim życiem.

                                                              Pier Molla

Zaczerpnięto z książki 24 godziny nadziei  Aleksandry Kasica i Roberta Nęcek